Skip to main content

Taniec i rekwizyty

01:32

La danse serpentine

Fuller, Loïe (United States)

02:59

Parade

Massine, Léonide (France)

Maison de la Danse de Lyon 2008 - Director : Picq, Charles

Choreographer(s) : Massine, Léonide (Russian Federation)

Video producer : Maison de la Danse

Integral video available at Maison de la danse de Lyon

Take a look at this work in the video library
00:00:28

La folie du jour

Baker, Joséphine (United States)

01:59

Sanctum - Imago

Nikolaïs, Alwin (United States)

02:26

100% polyester, objet dansant n°( à définir)

100% polyester, objet dansant n°( à définir) (100% polyester, objet dansant n°( à définir))

02:52

Cavale

Bourgeois, Yoann (France)

06:57

Une pièce mécanique

Fontaine, Geisha (France)

Taniec i rekwizyty

Maison de la Danse de Lyon 2019 - Director : Plasson, Fabien

Autor : Julie Charrier

pt pl de es en fr

odkryć

Pod koniec XIX wieku wraz z pojawieniem się w tańcu rekwizytów zaistniała możliwość optycznego powiększenia ciała wykonawcy oraz rozszerzenia lub ograniczenia zasięguruchu, co pozwoliło tej sztuce wyjść poza granice „ciała narracyjnego” i wkroczyć w erę modernizmu.   Zestawienie ciała i przedmiotu znamionowało początek modernizmu, powodując jednocześnie wyłonienie się w XX wieku różnorodnych szkół i stylów tańca. 

Description

Danse serpentine (Taniec serpentynowy) - Loïe Fuller  
Nazywana kobietą-motylem, kobietą-kwiatem, kobietą-płomieniem, Loïe Fuller była z pewnością pierwszą tancerką, która włączyła do choreografii rekwizyty w postaci świateł i welonów. Była jedną z gwiazd Belle époque. Artystka epoki modernizmu jako pierwsza występowała solo poza tradycyjnym spektaklem baletowym lub rewiowym.   Taniec serpentynowy zadziwił najwybitniejszych artystów ówczesnej sceny tańca; stał się też inspiracją dla przedstawicieli symbolizmu i secesji. Fuller stworzyła bardzo indywidualny styl, dla którego punktem wyjścia był popularny na scenach kabaretowych taniec spódnic. Wyzwoliła się spod dyktatu zastanych zasad i konwencji, wprowadzając taniec w XX wiek.   Na scenie jej ciało przestawało być widoczne – publiczność obserwowała falujące ruchy wywoływane przez grę specjalnie dobranych do tego celu materiałów. Osiągnięty efekt uwydatniały dodatkowo lustra i kolorowe projekcje świetlne, możliwe dzięki odkrytej niedługo wcześniej elektryczności.    

Parade - Léonide Massine    
Zbliżenie sztuk wizualnych i performatywnych w latach 20. XX wieku wywarło silny wpływ na choreografię, powodując dostosowywanie tańca do fizycznej rzeczywistości tworzonej przez kostiumy i rekwizyty. Siergiej Diagilew, genialny dyrektor Baletów Rosyjskich, zafascynowany kubizmem i futuryzmem, postanowił sfinansować powstanie baletu Parade, do którego realizacji zatrudnił Jeana Cocteau jako scenarzystę, Pablo Picasso jako scenografa i autora kostiumów, Erika Satie jako kompozytora oraz Léonida Massine’a jako choreografa. Każdemu z bohaterów baletu przypisano konkretny styl tańca w zależności od kostiumu lub rekwizytu, w który go wyposażono. Według Cocteau, kostiumy i scenografia do Parade „nie ograniczając choreografa, zmuszały go do zerwania z tradycją”.  Spektakl Parade jest często uważany za pierwszy balet modernistyczny.    

La folie du jour - Joséphine Baker  
U szczytu „szalonych lat dwudziestych”, Joséphine Baker, gwiazda Revue Nègre, zainicjowała fascynację wszystkim, co miało związek ze sztuką afrykańską. Przekorna maniera przybierana przez tancerkę, komiczny pas z bananów, który nosiła wokół bioder, połączenie jazzu, charlestona i tańca prymitywnego – wszystko to było uwerturą stereotypów i utartych koncepcji popularnych w XX wieku. Łączyły one fascynację egzotyką z jednej strony i niepokój wobec elementów obcych kulturze europejskiej – z drugiej.


Sanctum i Imago Alwin Nikolaïs

W latach 50. i 60. XX wieku Alwin Nikolaïs eksperymentował z ciałem ludzkim i przestrzenią – zarówno fizyczną, świetlną, jak i kinetyczną. Realizując ideę teatru absolutnego, sam pisał muzykę, projektował scenografię i oświetlenie. Był zagorzałym zwolennikiem masek i rekwizytów. „Dzięki masce tancerz zyskuje inność, odmienność; rekwizyty natomiast sprawiają, że jego ciało staje się większe.   Zdaniem amerykańskiego krytyka „u Nikolaïsa tancerze staja się rekwizytami, zaś rekwizyty tańczą”**.    

100% polyester, objet dansant n°(à définir) - Christian Rizzo i Cathy Olive   
Również współcześni choreografowie eksperymentują w swoich pracach z użyciem przedmiotów, traktując rekwizyty jako pełnoprawnych aktorów w procesie twórczym. Artyści ci często łączą sztuki cyrkowe, instalację i taniec współczesny. W ich spektaklach przedmioty nie odgrywają jedynie roli czysto performatywnej, lecz zyskują nowy wymiar poetyckiego oczarowania i wdzięku.  100 % polyester, objet dansant n° (à définir) to krótki poetycki spektakl autorstwa Christiana Rizzo i Cathy Olive, w której rekwizyty „tańczą” bez udziału ciała. Wiatr wydobywający się z wentylatorów usytuowanych na scenie sprawia, że dwie tuniki zwieszone z sufitu splatają się, obracają, nabierają cech ludzkich, tworząc magię żywiołów, magię ruchu nieożywionej materii.   Po ukończeniu studiów w dziedzinie sztuk wizualnych i krótkim romansie z modą, Christian Rizzo założył zespół association fragile, którego prace są połączeniem sztuki instalacji i performansu z udziałem artystów i przedmiotów.    

Vortex - Phia Ménard  
Phia Ménard interesuje się wszystkim, co odzwierciedla niestałość, przemiany zachodzące w ciele, tożsamości i materii, a zjawisko to pomysłowo nazywa „hybrydyzacją”.   W Vortex i L'après-midi d'un foehn (wersja dla dzieci) Ménard stoi na scenie owiewana wiatrem wytworzonym przez dwadzieścia wentylatorów. Wiatr staje się jej partnerem scenicznym, podobnie jak plastikowe torby, które stopniowo przeistaczają się z małych tańczących ludzików w przerażające wielkoludy i pochłaniające wszystko spirale DNA.    

Cavale - Yoann Bourgeois    
Yoann Bourgeois, choreograf, żongler, artysta zainteresowany przede wszystkim niestabilnością ludzkiego ciała i przedmiotów nieożywionych, jest propagatorem idei „estetyki ryzyka”, czyli estetyki opartej na przeplataniu stanów uniesienia i momentów wyciszenia widowni.   W Cavale Bourgeois wykorzystuje podest, trampolinę, schody, dwóch tancerzy oraz stan nierównowagi, kiedy znajdujące się na granicy spadania ciało jest zawieszone w powietrzu.   Rekwizyty są pretekstem do zbudowania napięcia w danej chwili, stworzenia momentu zawieszenia, muzycznego kontrapunktu.    

Une pièce mécanique - Geisha Fontaine i Pierre Cottreau 

Geisha Fontaine i Pierre Cottreau lubią łamać wszelkie zasady, które zazwyczaj obowiązują na scenie.   W Une pièce mécanique występuje dwóch tancerzy oraz corps de ballet złożone z 25 poruszających się mechanicznych przedmiotów/rzeźb. Ludzie i rzeczy stają tu jednocześnie podmiotem i przedmiotem choreografii.   W tego typu tańcu materialnym, stworzonym przy użyciu programów komputerowych, matematyki i geometrii, wykonawcy przechodzą na scenie przemianę na skutek kontaktu z przedmiotami mechanicznymi – kompozycja złożona z ludzi i przedmiotów staje się nowym narzędziem poetyckim.    

bardziej szczegółowo

 BOISSEAU, Rosita. Panorama de la danse contemporaine. Paris : Textuel, 2008. p. 219-225 et 531-535. (Musiques et danse Beaux livres).
 FULLER, Loïe. Ma vie et la danse : autobiographie. Paris : l'Oeil d'or, 2000. 180 p. (Mémoires & Miroirs).
 ROUSIER, Claire. Oskar Schlemmer, L'homme et la figure d'art. Paris : Centre National de la Danse, 2001. 173 p. (Recherches).
 SINA, Adrien. Feminine Futures : Valentine de Saint-Point - Performance, danse, guerre, politique et érotisme. Dijon : Les Presses du Réel, 2011. 512 p.
 SUQUET, Annie. L'Éveil des modernités : une histoire culturelle de la danse. Paris : Centre National de la Danse, 2012. 960 p. (CND Hors collection). PAMS, Françoise (dir.). Danser sa vie. Catalogue d’exposition (Paris, Centre Georges Pompidou, novembre 2011 – avril 2012). Paris : Centre Georges Pompidou, 2012. p. 99-103 et 110-113. GARRIGOU-LAGRANGE, Matthieu. Joséphine Baker (1906-1975) [podcast], in Une vie, une œuvre [en ligne], France Culture, 2012, 58 min. Disponible sur : https://www.franceculture.fr/emissions/une-vie-une-oeuvre/josephine-baker-1906-1975 

więcej informacji


????

Autor

Après des années en danse-études, au Conservatoire d’Avignon, puis au Centre National de Danse Contemporaine d’Angers, Julie Charrier s’oriente vers la production de films documentaires et de captations de spectacles vivants principalement centrés autour de la danse contemporaine pour de nombreuses sociétés de production. Comme conseillère, puis éditorialiste, elle participe à la naissance et au développement de Numeridanse.tv. Elle coordonne pour l’ACCN et le Ministère de la Culture, délégation à la danse, la numérisation du patrimoine chorégraphique français. Elle assure la direction artistique et la production de la collection à 360 "Histoires d'espaces" qui interroge les nouvelles pistes que la réalité virtuelle offre au spectacle vivant.

Kredyty

Wybór fragmentów filmowych
Julie Charrier

Wybór tekstów i bibliografii
Julie Charrier

Produkcja
Maison de la Danse


Zagadnienie „Taniec i rekwizyty " opracowano dzięki wsparciu Sekretariatu Generalnego francuskiego Ministerstwa Kultury i Komunikacji – Urzędu Koordynacji Polityki Kulturalnej i Innowacji. 

Your opinion interests us
By accessing the website, you acknowledge and accept the use of cookies to assist you in your browsing.
You can block these cookies by modifying the security parameters of your browser or by clicking onthis link.
I accept Learn more